سلام.

واقعا گفتن سلام سخته؟ یا مثلا جواب سلام دادن؟

همیشه این سوالو از خودم میپرسم.همسایه قدیمی مون بعد از سالها تو خیابون دیدم که از جلو میومد.خوشحال شدم و خودمو آماده کردم که با نیشی تا بناگوش باز شده بهش سلام کنم و وقتی بهش نزدیک شدم با تعجب دیدم اونور و نگاه می کنه.درصورتی که منو دیده بود.! یعنی نمی خواست من بهش سلام کنم.خیلی ناراحت شدم.

دختری بود که بسیار دوستش داشتم و مدتی به او درس داده بودم.در تاکسی مرا دید و خودش را به ندیدن زد.ناراحت شدم.ولی دیدم خیلی عذاب می کشه که منو نبینه مشغول موبایل شدم تا بهش کمک کنم.

دانشگاه که بودیم دخترهای ترم بالایی می گفتند به پسرا سلام نکنین ها! یک وقت فکر بد می کنن.و من با اینکه از این کار(خود را به ندیدن زدن)بدم میومد به خاطر عرف این کارو می کردم.

مسخره است.پس حالا چرا با همکارا سلام علیک می کنیم؟

فکر کنم خیلی سلام دادن مهم باشه.حتما کار سختیه که بهش سفارش شده.من اعتقاد دارم تا چیزی سخت نباشه سفارششو نمی کنن.مثلا هیچ وقت نمی گن مواظب بچه هاتون باشین چون همه اینکارو می کنن.اما میگن به پدر مادرتون احترام بذارین.سلام بدین.نماز بخونین.چشمتونو بندازین پایین.فکر کنین همه اینا سخته! یا مثلا خیلی از آداب دینی و اجتماعی.

ولی آخه برای من چرا باید این اتفاقا بیفته.من که همکارام میگن دیدن لبخندت اول صبح بهمون امید زندگی میده.من که همیشه پیشقدم سلام دادنم چرا از جواب دادنش شونه خالی می کنن؟

واقعا سلام بده؟

برای تلافی مدتی که نبودم این عکس قشنگو گذاشتم براتون.(راستش هروقت فلامینگو می بینم گذشته از اینکه خیلی خوشم میاد اما یاد کتاب هزار خورشید تابان خالد حسینی می افتم.خنده ام میاد.آخه نوشته بود طالبان گفتن برای فلامینگوهای عکس رو دیوار کابل(پایتخت افغانستان) شلوار بکشن!)